3 Juni de grote dag. Ik die vorig jaar zei ik doe mee en wil die berg wel eens op fietsen. Nu was het zover. De voorgaande dagen heb ik wel wat stress gehad die ik niet kon gebruiken zoals: telefoon die stuk ging, een auto die er zomaar mee ophield etc. Maar dat toch aan de kant gezet wat nu vandaag ging het om het fietsen en alleen om het fietsen.

De dag ervoor de fiets gecontroleerd en toch nog maar een 30 tandwiel er voor de zekerheid op geplaatst. Met dank aan Jan die het tandwiel last minute uit Nederland heeft meegenomen. Alle 30 tandwielen waren uitverkocht in de omgeving. Da laatste paar keer had ik toch iets last van mijn linkerknie en met die 30 zou ik dan net iets makkelijker trappen bij de laatste loodjes. Ach zwaar was het toch.

De avond ervoor pasta gegeten (net als de 3 avonden ervoor al) boven op de berg, nadat wij eerst met autopech halverwege de berg stonden en de auto hebben moeten laten afvoeren. Dat heeft in de rest van de week nog wel wat nasleep gehad waar we hier zullen we het er verder maar niet over hebben.

Op tijd naar beneden om de laatste spullen klaar te leggen zoasl kleding, voeding, drinken etc. Nu toch snel maar naar bed want s'ochtends om 4:00 eruit om gezamenlijk te ontbijten. Pannekoeken om 4:00 smaken prima ben ik achter gekomen. Lekker relaxed ontbeten en daarna de laatste kleding aangetrokken en de lampjes aan op de fiets en om 4:50 samen naar de start te gaan. Een deel van de supporters waren al vertrokken om in bocht 2 te gaan staan en de anderen gingen mee naar de start.

Het was er al heel druk en er stond een lange file van fietsers. We gingen pas om 5:29 over de startlijn en toen begon het echte avontuur. Hoeveel klimmen zou ik kunnen maken. Ik heb afgelopen 7 maanden voor getraind. Nu zouden we het zien. In ieder geval meer dan 1, vorig jaar zei ik ik klim wel een keer omhoog, maar nu was de lat toch hoger gelegd.

Direct mijn eigen tempo gaan rijden en niet de kop gek laten maken door alle anderen. De rest van het team heb ik direct laten gaan en ben in mijn eigen tempo naar boven gegaan. Heel mooi om al die knipperende lampjes op de fietsen te zien en in redelijke stilte in het ochtendgloren naar boven te fietsen. In elke bocht brandden er kaarsjes ter nagedachtenis van mensen waarvoor we omhoog gaan. De finish kwam na ongeveer 1:40 in zicht en dat voelde heel lekker. Snel terug naar bocht 2 om daar mijn trui en handschoenen met lange vingers aan te trekken voor de afdaling. Daar zag ik Sander net wegrijden dus daar zat ik redelijk vlak achter.

Zelfs met de trui en de handschoenen aan was de afdaling nog fris (koud). Ik heb medelijden met de mensen die zonder afdaalden. De afaling zat er helaas sneller op dan de beklimming. Wat ben ik verslaafd aan de afdalingen. Jammer dat je eerst die berg op moet fietsen. Snel de camping op, die aan de voet van de berg ligt om de bidons te vullen en de reepjes en gelletjes aan te vullen. Op naar de start voor de tweede beklimming.

De tweede beklimming was het al licht geworden en deze ging ik ook redelijk soepel naar boven. Het was nu al drukker langs de kant van de weg en we werden flink aangemoedigd. Mijn moeder en zus waren nog niet in bocht 2. Dus ik moest helaas nog een keer afdalen en beklimmen ;-) anders waren ze voor niets gekomen. De tweede beklimming was een paar minuten langer dan de eerste en het voelde goed. Afdalen en weer op de camping de eten en drinken aanvullen. Een aantal dingen heb ik geleerd de afgelopen periode van de jongens in het team en dat is eigen tempo rijden, en goed eten en drinken zowel vooraf, tijdens als achteraf.

Op naar de derde rit. Het was al warmer geworden. De eerste pijntjes begonnen zich nu te manifesteren in de rug en in de nek tussen de schouders. Uiteindelijk kwam ik in bocht 16 aan en werd aangemoedigd door Rachel en Berry. Ik besloot om even te stoppen om met ze te praten. Hoe is het? vroegen ze. Last van de onderrug zeg ik. De toevallig passerende fysio zei (commandeerde) kom maar mee naar de tent er is nu nog een plaatje vrij. Na wat kraken en masseren weer op de fiets. Het heeft wel geholpen maar niet voor de lange duur. Gewoon doortrappen en op de houding letten. Ontspannen op de fiets zitten is belangrijk. Hoe doe je dat toch als je die heuvel op moet fietsen, inspannen, krachtz zetten en ontspannen tegelijk ;-). Uiteindelijk kwam ik door bocht 3 richting bocht 2. En daar stond alle bekenden van ons team te juichen en de klappen. Wat een kick geeft dat zeg. Ondertussen waren mijn dames er ook (behalve Isa dan die zat lekker op het kinderdagverblijf bij de Finish). Ik zag ze lachen en huilen tegelijk. Doorfietsen naar de finish wat een rot stuk is dat nog. Na de finish wat drinken meenemen en afdalen naar bocht 2.

Daar werd ik opgevangen door Klaas die mijn fiets van me overnam. Snel kwamen mijn dames op me af om te vragen hoe ik me voel en dat ze trots waren dat dit de derde keer al was. Ik voelde me in het hoofd en conditioneel heel lekker en de pijntjes waren nu weer weg. Dat komt volgens mij ook door de kick. We gaan maar weer afdalen voor de vierde keer. Denise vindt de afdaling maar niks, het gaat veel te hard. Ja dat vindt ik juist het mooie ervan. Maar op deze dag moet je toch wat inhouden vanwege de drukte op de weg. Op de camping weer drinken en eten laden en op naar de start.

In deze beklimming voelde ik mijn benen nu toch wel serieus en voelde dat het nu wel zwaar ging worden. Ik dacht eerst: ik ga in elke bocht stoppen. Maar elke keer stoppen en opstarten is nog zwaarder dan toch wat verder door te fietsen. En ik had toch iets van hoeveel bochten kunnen we overslaan voordat ik moet stoppen. De rit duurde gevoelsmatig heel lang (ik dacht echt langer dan 3 uur maar dat was achteraf niet zo) en bocht voor bocht klommen we omhoog. In sommige bochten heb ik even stil gestaan, genietend van het uitzicht en alle mensen om je heen die je toejuichden en de klimmers die ook die berg op fietsen. Uiteindelijk was bocht 2 weer in zicht maar daar zat nog wel eerst bocht 3 in de weg. Bij het naderen van bocht 2 waren ze allemaal door het dolle. Ze stonden allemaal op een rij te klappen, juichen en te springen. Een klein golfje van nieuwe energie kwam omhoog en kon in bocht 2 er zelfs nog een klein sprintje (wheely) uittrekken.

Nu dat laatste stuk nog richting de finish. Wat een k#tstuk is dat dan toch nog. Vorig jaar stopten ze al in het eerste deel van het dorp maar de finish lag nu een stuk verder met nog een serieus stukje klimmen erin. Uiteindelijk over de finish heen en zo snel mogelijk richting bocht 2. De dames waren heel emotioneel en moesten een traantje wegpinken. Ik heb toen besloten dat ik niet nog een keer zou afdalen, ondanks dat het in het hoofd en condtioneel wel goed was. De benen waren echter van papiermache en nog een keer naar boven gaan zou denk ik veel langer gaan duren. En ik wilde toch graag als afsluiter samen finishen met de anderen.

Ik heb dan ook lekker in bocht 2 nog een klein uurtje ofzo uit kunnen rusten en genieten van het uitzicht en de sfeer om me heen. Genietend van het feit dat het me toch 4 keer is gelukt. Helaas geen 6 maar ik wist ook wel dat dat heel ambitieus zou zijn.

Sander kwam voor de vijfde keer naar boven en wachtte ook in bocht 2 op de rest van het team die ondertussen al bezig waren met de laatste beklimming. Op een gegeven moment hoorden we Michel roepen dat we op de fiest moesten stappen en moest ik toch nog de laatste 2 bochten opnieuw beklimmen. Eigenljk heb ik de berg 4 en een beetje plus beklommen.

Voor de finish samen op een rij om gezamelijk te finishen. Met groot applaus en gejuich werden we daar ontvangen door vrienden, familie en alle andere toeschouwers. Nu waren alle dames van mij erbij inclusief Isa

Ik heb er van genoten ondanks dat het op sommigen punten zwaar was. Het zijn toch 4 beklimmingen. Twee keer voor mijn moeder voor de twee keer dat ze kanker heeft gehad. Een keer voor de moeder van Richard mijn grootste vriend en een keer voor alle andere mensen die ik heb mogen kennen maar er helaas niet meer zijn. Of het meer beklimmingen hadden kunnen zijn.  Ik weet het niet. Voor nu maakt het ook niet uit. Het belangrijkste is dat ik (wij) een bedrage hebben geleverd aan de strijd tegen kanker. Ik heb er iets moois voor teruggekregen op die dag.

Ik wil iedereen bedanken die heeft geholpen om dit avontuur mogelijk te maken. De sponsors voor de donaties zodat we mee mochten doen. Het team voor alle trainingsritten, zonder jullie zware ritten was ik in die korte tijd niet zover gekomen. Ik heb wel eens lopen schelden en vloeken op die trainingen, maar zolang ik dat kon, had ik ook nog energie ben ik achter gekomen. Stephan voor alle tips en trucs en know-how over het fietsen. Alle vrienden en familieleden van het team voor de energie die jullie er op de dag in hebben gestoken. Alle mensen die ons via de site en sms steunden. Denise en Isa voor alle tijd die jullie mij hebben gegeven om te kunnen trainen en op de dag zelf. Mijn moeder, zusje, neefje en nichtje dat ze er ook bij waren. En tot slot maar zeker niet onbelangrijk Jan en Martijn. Ik hoop voor jullie aan de ene kant dat jullie wel besmet zijn met het AD6 virus en aan de andere kant ook niet.

Of er een volgende keer inzit. Ook dat weet ik niet. Het is best wel een opoffering voor jezelf en het gezin. Serieus trainen kost serieus tijd en dan praten we niet over even tussendoor een uurtje. Ik denk dat een volgende keer de zes beklimmingen er wel in zouden zitten. Wat mij weerhoudt is de tijd die er vooraf in gestoken moet worden, vooral het sponsors zoeken is een tijdrovende en ook wel eens frusterende activiteit geweest.

Na aangekomen te zijn in de Alpen hebben we samen met het team en onze vrienden, familie etc een rondje gefietst. Het zou een relaxed rondje worden volgens zeggen van onze meest ervaren fietsers in de club. Maar hij was wel te doen hoor wrd er nog gezegd. Zo gezegd zo gedaan. Het was toch best wel een pittig rondje met een hele behoorlijke klim. Uiteindelijk kwamen we bij Villard Reculas uit en konden afdalen van bocht 7 naar bocht 16. Daar gingen de liefhebbers nog een klimmetje doen en de anderen daalden af naar de camping. Ook ik ging mee met het klimmetje. Nu nog een paar dagen voor de grote dag kon ik nog wel wat dieper gaan. En dieper gaan werd het ook, want het was toch nog een pittig klimmetje. Maar het resultaat mocht er zijn. Een fantastisch uitzicht met als toetje een mooie afdaling richting de camping. Na dat ritje wordt er niet meer geklommen tot de grote dag.

Afgelopen zaterdag voorlopig voor het laats op de Posbank gefietst. Voorlopig hoef ik het niet meer te zien. Alle hellingen daar ken ik nu zowat uit mij nhooeft na ze meerdere malen afgedaald en beklommen te hebben.

Afgelopen zaterdag een kleine 80 km gefietst en 1200 meter geklommen op en rond de Posbank. Voornamelijk klimmen, omdraaien en afdalen en weer opnieuw klimmen. Ik was er heel vroeg en schrok in eerste instantie omdat de wilde zwijnen vlak voor mij over de weg heen liepen. Wel heerlijk rustig op dat moment en geen tot zeer weinig auto's, bussen en/of motoren. Tegen 9 uur kwam ik de eerste fietsers pas tegen.

De volgende beklimmingen vinden in Frankrijk plaats. Nog maar een paar dagen te gaan.

Helaas geen grote heuvels en steile beklimmingen afgelopen week. Maar om toch nog wat kilometertjes te rijden maar op de fiets naar Zwolle om daar een verjaardag te vieren. Het was een prima rit met een klein beetje wind tegen. Helaas was mijn routeplanner een beetje van slag waardoor ik in één keer voor een ruiterpad stond, daar moest ik dus niet over want ik ben niet aan het veldrijden, omrijden dus. En in 't Harde was de straat afgesloten vanwege een of andere feest met markt. Dus daar moest ik ook omrijden, het moet verboden worden om straten op mijn route af te sluiten zodat ik om moet rijden. Het weer was toch frisser dan voorzien. Ik had wel lange kleding aan, maar mijn voeten waren toch heel koud. Afijn 82 km later in 3 uur en 15 minuten was ik in Zwolle.

Na een dagje rust op de fiets naar Heino (nabij Zwolle) want daar hadden we een BBQ. Dit keer wat secuurder de route gepland en hier en daar wat correcties aangebracht zodat de routeplanner beter zijn best ging doen. Weer had ik wind tegen en/of schuin van voren. Dus ondanks de afwezigheid van bergen toch nog een klein beetje extra weerstand tijdens het fietsen. Ergens na twaalven op de fiets gestapt, gelukkig bleven we nu op de verharde wegen. Even leek het erop dat er een schelpenpad op mijn pad zou komen, maar gelukkig kon ik deze links laten liggen. Na de drukte te hebben achtergelaten en meer het boerenland in te komen werd de route steeds mooier en op de wegen minder verkeer. Het zonnetje zorgde voor aan aangenaam temperatuurtje en de vogeltjes zongen. Ergens bij de ijsel het pondje over en al snel kwam heino in beeld. Ditmaal 81 km in 2.57 uur en 200 meter hoogte verschil. Als je de fietscomputer niet had, zou het hoogte verschil niet eens opgevallen zijn ;-)

groet.

Afgelopen weekend was het zover met het hele team fietsen in de Ardennen. Eén van de laatste gezamenlijke serieuze tochten als voorbereiding voor de grote dag. Op vrijdag met partner en kinderen richting de Ardennen om daar het huisje te betrekken. Het huis was megagroot met zijn 2 badkamers een eettafel voor ong 20 personen, 2 keukens etc. De slaapkamers waren redelijk snel verdeeld en al gauw was starten met koken. Grote pannen pasta en pastasaus werden gemaakt. Lekker gemakkelijk en ook heel voedzaam voor de sporters.

Stephan had een tocht voorbereid en heeft geen keuzes kunnen maken tussen welke beklimmingen (zie opsomming onderaan dit artikel) we zouden gaan doen in de Ardennen. Dus alle beklimmingen met naam zij het geworden. Voor de serieuze klimmer al een uitdaging, en voor de rookie zoals ik helemaal een uitdaging. De toch zou ongeveer 160 km lang zijn en rond de 3600 hoogtemeters inhouden met hier en daar een helling van 15% met uitschieters tot over de 20%.  Ik zag er als een berg tegenop. Afgelopen week was ik al hondsmoe en ben helemaal niet aan fietsen toegekomen. Het weer was ook zwaar kl.t. de afgelopen week en de voorspellingen zagen er somber uit. Michel was er al een paar dagen eerder en gaf al aan dat het heel koud was de afgelopen dagen.

Die kant opgetogen de zin ontbrak nog steeds. De interne accu was nog steeds leeg. Maar ja niets doen is zowiezo verloren. We zien wel waar het schip strand hield ik in gedachten. Vrijedag niet te gek gedaan en zoveel als mogelijk de interne accu op laden. Op tijd naar bed gaan zou ook wonderen doen. Niet dus. Gelukkig startten we ruim na het ochtendgloren.

Qua weer hadden we ook volop geluk. Zaterdag zou het ergens rond de 14 graden worden en het belangrijkste, voor mij in ieder geval, het zou droog blijven. Dat scheelt een slok op de borrel waardoor de kans voor mij groter is dat ik de hele toch zou kunnen rijden. Mijn accu kan als het droog is wat langer mee.

Om 10:00 waren we allemaal aangekleed, de stalen rossen waren gereed en iedereen ruim van energierepen, poedertjes, en gelletjes voorzien. Hier en daar stak er nog een banaan uit de zakken op de rug en een krentebol hing aan het zadel.

Vanuit huis konden we direct aan de route beginnen. Gelukkig eerst een eind afdalen. Alhoewel gelukkig, het was toch wel koud en de twijfel sloeg toe of ik me warmer aan had moeten kleden, maar dat was van korte duur. Het klimmen begon en de temperatuur steeg als snel. In de eerste klim reed Michel al lek. Wij moesten maar doorfietsen de snelle jelles komen ons wel inhalen.

Na vele km in de lengte en meters in de hoogte op en neer stopten we bij een friterie. De bidons bijvullen en een colaatje naar binnen werken. Heerlijk smaakt zo'n cola, jammer dat je er eerst zo'n stuk voor moet fietsen. De km teller stond nog niet zover als ik gehoopt had. Ik kon hem wel vooruitkijken. Stug doorgan is het motto. Dus blik op oneindig en trappen maar. Ondertussen die leeglopende accu bijvullen met reepjes, bananen, krentebollen etc.

Met de mobiele energievoorraad hebben ik het nog een hele tijd vol kunnen houden. Ergens bij beklimming 10 ging er een knopje om en was ik er klaar mee. Ik ga afhaken en terug naar huis. Niet fietsen maar mij op laten halen. Voor sommigen is dat zwak om niet naar huis te fietsen voor mij is het gewoon praktisch. Ik heb zonder reservering van energie om nog naar huis te kunnen fietsen alle energie gebruikt om de kilometers en meters van de route te fietsen. Bij mij hield de teller op bij de 120 km en 2500 hoogte meters.

De rest ging nog wel verder. Het was ondertussen bijna 5 uur. Na de taxi besteld te hebben heb ik bij, alweer de friterie, een cola en een friet besteld. Ik wist niet hoe laat we gingen eten en honger had ik al wel. die friet was ongelovelijk lekker, jammer dat je er zo'n pleuriseind voor moet fietsen. Ondertussen sprak me iemand aan met lekker gefietst vandaag en mooi weer. Uiteindelijk kwam de vraag waar ben je geweest, en ik had werkelijk geen idee. I vertelde dat ik maar 120 km had gefietst en ik af ben gehaakt. Hij keek me met grote ogen aan, ik dacht bij mezelf zijn die 120 km dan zo bijzonder?. Toen ik vertelde dat de andere malloten in mijn team nog doorgingen tot de 160 met een paar beklimminen moest die lachen.

Na een kwartiertje was de bezemwagen al gearriveerd en werd ik mijn laatste patatjes etend betrapt. Voor mij zat het erop. De anderen waren nog aan het zwoegen en zweten.  Fiets op de auto en naar huis, lekker dochen en een beetje bijkomen. Een uur later kwamen er 2 anderen thuis die bij de 140 km gestopt zijn. De overige drie diehards van het team hebben het wel uitgefietst. Je mag zelf raden welke dat zijn.

Het voordeel van zoveel fietsen is dat het eten s'avonds heerlijk smaakt. Heerlijk gekookt door de dames. Op het menu stond aardappelschijvjes, sla en schnitsel met als toetje yoghurt.

Een beetje bijkomen met zijn allen van de inspannende maar toch mooie dag. De een door niets te doen, de ander door in de sauna te liggen. Uiteindelijk kwam er weer wat leven in de brouwerij en werd er gepokerd en ge"skipbo"ed door iedereen. En bij iedereen zag je de oogjes wateriger worden, naarmate de tijd verstreek. Langzaamaan gingen de eerste naar bed, waaronder ikzelf, nieuwgierig hoe veel pijn er in het lichaam zou zitten de volgende ochtend.

Al met al was het een gezellig en "relaxed" weekend. Relaxed met name in het huis. Op de de fiets was het inspannend weekend, maar weer een ervaring rijker. En de verslaving aan de afdalingen neemt alleen maar toe. Alle jammer dat ze eers die beklimmingen daarvoor hebben aangelegd.

Samenvatting van de klimmen.

Klim 1. Le Rosier
Klim 2. Naam onbekend. Deze klim staat niet geregistreerd maar is er wel degelijk een ben de naam kwijt, aldus de organisator
Klim 3. Côte de Drolenval
Klim 4. La Redoute (Remouchamps)
Klim 5. Chambralles en Cote de Kin (Aywaille)
Klim 6. Roche à Frêne (Harre)
Klim 7. Côte de Brume (Trois Ponts) (opmerking van de routeplanner die al jaren fietst: deze valt mee is van de andere kant)
Klim 8. Côte des Hezalles (Trois Ponts)
Klim 9. Côte de Wanne ( Wanne)
Klim 10. Stockeu (Stavelot)
Klim 11. Wanneranval (Wanne)
Klim 12. Thier de Coo