Hierbij een kort verslag van de week en met name de dag zelf:

  

Zaterdagavond 29 mei, 00.00 uur, vertrek vanuit Hilversum richting Bourg d'Oisans. Ruim 1.050 km rijden. 

  

Zondagochtend 30 mei 11.20 uur, aankomst in Bourg D'Oisans in de stromende regen en een temperatuur van ongeveer 15 graden... Het zou toch niet de hele week gaan regenen???

In de middag klaarde het op en hebben we de fiets gepakt om de Col d'Ornon op te fietsen. Zie afbeelding voor het profiel van de beklimming. (lengte 11,11 km, hoogte start: 730 m, hoogte top: 1373 m, stijgingspercentage 5,8%) Als toetje nog even de eerste 5 bochten van Alpe d'Huez gefietst (het steilste gedeelte van de klim)

 

Maandag 31 mei. Beklimming Alpe d'Huez via Rochetaillee / Villard Reculas, gevolgd door beklimming vanaf bocht 16 (La Garde) richting Auris d'Oisans. Schitterende beklimmingen met adembenemend uitzicht op de vallei. Wederom als toetje nog even de eerste 5 bochten van Alpe d'Huez gefietst om te wennen aan de steilte.

 

Dinsdag 1 juni . Rondje om het meer van Verney. Lekker rustig rondje 35 km zonder het echte klimwerk (slechts 300 hoogtemeters)

 

Woensdag 2 juni. Alpe d'HuZus. Op deze dag fietsen partners en andere geïnteresseerden 1 keer de Alpe d'Huez op om te ervaren hoe het is om deze berg op te fietsen. Met het hele team hebben we de deelnemers aan dit evenement, o.a. mijn broer en vriendin, aangemoedigd en kwamen we vast in de stemming voor de grote dag!  Opbrengst Alpe d'HuZus: € 46.000,-

Rachel tijdens Alpe d'HuZus, KANJER!!!

 

Om 03.00 uur ging de wekker. Om 04.00 uur zaten we met het team aan het ontbijt dat bestond uit pannenkoeken, muesli, eieren en koffie. Ik ben erachter gekomen dat pannenkoeken om 04.00 uur best smaken!

Rond 04.50 vertrokken we richting start, om de hoek van de camping. We bleken niet de enigen die om 05.10 wilden starten... En wachten in een temperatuur rond het vriespunt is niet fijn, maar goed, het kon niet anders... Uiteindelijk zijn we gestart om 05.30 om te proberen om 6 keer op en af te fietsen. Erg gaaf om in het donker te starten met al die knipperende fietslampjes. Ook waren in alle bochten kaarsjes neergezet die symbool stonden voor de personen waarvoor gefietst werd. Een erg mooi gezicht!

Beklimming 1: in het begin van de klim was het vooral opletten dat je niet tegen je voorganger aanfietste en was het opletten geblazen en het tempo aanpassen aan de grote massa. Tijdens de eerste beklimming bleek dat ik samen met Menno, Marco en Stephan min of meer hetzelfde tempo fietste. In bocht 9 hebben we even een tijdje stil gestaan zodat Stephan persoonlijk een kaarsje kon ontsteken voor zijn moeder. Vervolgens waren we in ongeveer 1 uur en 30 minuten boven. In Bocht 2 stonden onze supporters en daar konden we dikke kleding aandoen voor de eerste afdaling. Achteraf geen overbodige luxe met een temperatuur die bovenin onder het vriespunt lag en met de rijwind van de afdaling voelde het nóg kouder!

  

Beklimming 2: Na de dikke kleding afgegeven te hebben en weer wat gegeten te hebben begonnen we aan de 2e klim. De benen voelden nog als nieuw en het lichaam ook, goed gevoel! Op naar de top voor de tweede beklimming. Inmiddels was het licht geworden en de temperatuur begon langzaam te stijgen. Ergens tussen bocht 18 en 17 hoorde ik een geratel bij mijn achterwiel... HELP ik zou toch geen pech krijgen??? Na de fiets geïnspecteerd te hebben bleek mijn achterderailleur een beetje scheef te staan en niet helemaal lekker afgesteld te zijn. Dit terwijl we dit de dag ervoor nog hadden nagekeken... Conclusie: ik kon mijn lichtste versnelling niet meer gebruiken vanaf dat moment... Even doorbijten en bovenop even langs de fietsenmaker... 

Verder geen gekke dingen tijdens de tweede beklimming, wel even onnodig oponthoud. Na de finish gepasseerd te hebben heeft de fietsenmaker alles weer recht gezet en goed afgesteld, gelukkig! Afdalen naar bocht 2, warme kleren aan, eten, drinken en afdalen

Het was nog steeds leuk!

Beklimming 3: min of meer hetzelfde ritueel als bij de vorige beklimming. Even eten en drinken bij de start, kleding wisselen net na de start en op naar boven. Bij bocht 16 stonden mijn broer en vriendin. Even stoppen, bidons wisselen en eet-voorraad aanvullen. Bij bocht 8 had Marco pech met zijn ketting en deze moest even hersteld worden. Na dit oponthoud door naar boven en daar de ketting laten vervangen. Wederom afdalen naar bocht 2 en eten en drinken én nog steeds een erg goed gevoel in het lichaam en de geest! 

Beklimming 4: vol goede moed begonnen aan de 4e beklimming en op zich geen problemen tot aan bocht 7. Daar stonden mijn broer en vriendin om wederom bidons bij te vullen en kleding te wisselen, het was toch wel erg warm aan het worden. Tijdens deze stop had Stephan problemen met zijn lens en moest even bij het medisch team langs om te zorgen dat de lens schoon en wel weer terug geplaatst werd. Oponthoud van een klein kwartier, maar wel even lekker om bij te komen. Het lichaam begon inmiddels vermoeid te raken... Nadat we langs onze supporters waren gefietst in bocht 2 kreeg ik een giga klap van de man met de hamer... Ik ben met horten en stoten uiteindelijk naar boven gefietst en wist op dat moment niet zo goed wat ik moest doen... Doorgaan? Stoppen? Ik had toch genoeg getraind??? Maar waarom deden de knieen zoveel pijn en wilde de rug niet meer??? Eerst maar weer afdalen naar bocht 2 om daar weer op te laden... Gelukkig kwam ik daar weer wat bij en vond ik de kracht om door te gaan. Het motto: Opgeven is geen optie speelde door mijn hoofd én ik hoefde maar 1 dag te lijden, na vandaag hoefde ik niet meer. Mensen die strijden tegen die rotziekte hebben die keuze niet en moeten elke dag strijden en afzien... Oftewel, niet opgeven, maar doorgaan!

 

Beklimming 5: Na het zware einde van de vorige beklimming was ik benieuwd hoe deze klim zou gaan. Ik hoopte dat we in 1 keer door zouden fietsen, want stoppen betekent het doorbreken van het ritme en dus ook weer opnieuw starten, daar had ik niet zoveel zin in. Inmiddels was het aardig warm en de bidons met water en de flesjes water werden gebruikt om vooral te koelen... Zoals gehoopt fietsten we in 1 keer naar boven zonder stoppen, maar wel op ons 'vaste' rustige tempo in een tijd van ongeveer 1,5 uur. Eenmaal boven voelde ik dat mijn gewrichten er klaar mee waren, maar de benen én de geest wilden niet meer stoppen, hup doorbijten en die laatse beklimming volbrengen! Nog even oppeppen in bocht 2 en afdalen om ons klaar te maken voor de laatste klim!

 

Beklimming 6: Deze beklimming stond in het teken van aftellen. Alle bochten aftellen, het waren er nog maar 21.. Onderweg de laatste toejuichingen aanhoren. Denken aan alles wat er in de voorbereiding was gebeurt, hoeveel tijd het had gekost, hoeveel moeite we gedaan hebben.. Ook denken aan degenen die helaas de strijd hebben verloren tegen die ziekte, maar ook denken aan degenen die aan het strijden zijn tegen die ziekte en hopen dat je ze op een bepaalde manier kracht kan geven... Niet nadenken over de pijn in het hele lijf, want het is nog maar een klein stukje en morgen hoef ik niets meer te doen en kan ik herstellen, patienten hebben die keuze niet. Doorbijten, denken aan de ontlading op de finish, zo nu en dan al een traan laten achter de fietsbril en blijven aftellen, nog maar 14, 8, 3... In bocht 2 stonden Patrick en Sander te wachten zodat we het laatste stukje met z'n 6-en konden fietsen. Met z'n zessen kamen we over de finish en daar was de ontlading!

De finish!

Vrienden en familie stonden te wachten en we hadden het geflikt! Het was inmiddels 18.30, oftewel we hadden al 13 uur op de fiets gezeten, maar het was de moeite meer dan waard! Nog 1 keer afdalen en dan ontspannen... We hebben het geflikt!

Teamfoto, allemaal kanjers!

Ontlading, emotie, trots....

Na gedoucht te hebben, hebben we met z'n allen gegeten en ging iedereen toch wel vroeg slapen en de dag nogmaals beleven... heerlijk op een roze wolk!

Ruim 160 km gefietst, ruim 6600 hoogtemeters gemaakt en maar liefst 9163 calorieen verbrand, ongeloofelijk!

 

Vrijdag 4 juni Na een goede nachtrust voelde het lichaam alweer goed en hebben we een rondje 'uitgefietst'. Na het fietsen lekker aan het zwembad liggen en zo min mogelijk doen, uitrusten! In de avond was het slotfeest van het evenement en werd er tot in de late uurtjes gedanst en gefeest en geproost op het behaalde succes! Bij het horen van de tussenstand (op dat moment 10,2 miljoen!!!) werd er nog een extra biertje gedronken! Nadat bleek dat er 666 mensen in staat waren geweest 6 keer heen en weer te fietsen (van de 2750) bleek onze prestatie nóg mooier en meer bijzonder! Ook is inmiddels bekend dat op 9 juni 2011 opnieuw het evenement georganiseerd wordt. Er mogen 5000 mensen meedoen en het streefbedrag is nog niet bekend, maar dat er gestreefd zal worden naar een bedrag dat hoger is dan 10 miljoen moge duidelijk zijn! Ook werd duidelijk dat een dergelijk evenement georganiseerd gaat worden in Canada, Chili, Japan en Engeland. Hopen dat het lukt en hopen dat dit soort zotte acties in de hele wereld gaan plaatsvinden, zodat er wereldwijd nog meer geld komt voor onderzoek en bestrijding van die ziekte...

 

zaterdag 5 juni  Ik voelde mij goed en ik wilde eens kijken of ik mijn tijd kon verbeteren op Alpe d'Huez, oftewel, fiets weer pakken en een tijdritje doen, 1 keer knallen en kijken of we binnen het uur konden rijden... Na een redelijk begin merkte ik al snel dat het lichaam nog lang niet hersteld was en dat het een onmogelijke opgave werd... Uiteindelijk was ik in 1 uur en 5 minuten boven en dat was niet eens zo slecht, mede gelet op de hitte én op het nog niet herstelde lichaam...  Na het fietsen wederom heerlijk ontspannen aan het zwembad... 's avonds met z'n allen geBBQed en genieten van alle ervaringen. Het was natuurlijk ook een beetje vakantie!

 

zondag 6 juni Laatste dag om nog iets te ondernemen en dus maar weer fietsen... De Col du Sabot stond op het programma. Een hele zware klim naar een hoogte van 2100 meter, maar met een fantastisch einde van de klim!!! Op een gegeven moment werd de weg steeds smaller doordat er sneeuw aan de zijkant van de weg lag. Uiteindelijk bleek de laatste 150 - 200 meter niet begaanbaar te zijn doordat er nog een dikke laag sneeuw lag. Dus afstappen en de laatste meters door de sneeuw lopen om toch een foto te kunnen maken met het beruchte 'top'bordje! Wat was het gaaf om door de sneeuw te lopen in het fietstenue! Ook nog enkele berg marmotten gespot, een hele leuke ervaring!
We hadden nog niet genoeg gehad, want Marco, Rachel en ik zijn nog een andere klim opgefietst van 5 km. Daarboven scheen een mooi uitzicht punt te zijn... En dat was zeker niet gelogen, wat een gaaf uitzicht!!!  Het was uiteindelijk een lange dag op de fiets, maar wat was het wederom gaaf!

Col du Sabot: 2100 meter, in de sneeuw!!!

 

maandag 7 juni  terugreis.... geen bijzonderheden...

 

Al met al was het een superweek en nu is het een kwestie van de foto's uitzoeken, de ervaringen opschrijven en alles een plekje geven... Wellicht dat ik volgend jaar in een bepaalde vorm betrokken zal zijn bij het evenement, want het is en blijft een supergaaf evenement. Nu eerst even lekker helemaal niets!

 

Bedankt voor alle support en steun. Zonder die steun zou het niet gelukt zijn! Ik ben heel blij met het behaalde resultaat, maar wil er niet teveel bij stilstaan. Het gaat om het Goede Doel en ik hoop dat ik hiermee mijn steentje heb kunnen bijdragen. Wellicht komt het ooit zover dat er een medicijn komt dat ervoor zorgt dat deze ziekte niet meer dodelijk is... laten we het hopen!

 

Nogmaals heel erg bedankt!

 

Hartelijke groeten,

Michel Beuving

Commentaar

Toevoegen