20 apr 2010 |
|
Afgelopen vrijdag op zijn elf en dertigst afgereisd naar Valkenburg om mee te doen aan de Amstel Gold Race . Nou ja de toerversie dan uiteraard als onderdeel van de voorbereiding voor de Alpe d'Huzes. Hoewel ik me steeds meer afvraag hoe je je daar op voor kunt bereiden. Een strijd zal het toch worden om zo vaak mogelijk die klereberg op te fietsen. Maar dat zien we 3 juni wel.
In Valkenburg aangekomen zien we al dat het finishdorp uit de grond is gestampt. Het huisje staat heel dicht bij de finish op de Cauberg, je loopt het park uit en je staat bij de finish. Over die finish ben ik afgelopen zaterdag na 151 kilometer heen gereden. Zatedag ochtend 7 uur. Ik hoor stemmen beneden. Stephan is zojuist vertrokken want die ging de 250km doen. Ik kan nog even lekker blijven liggen. Hoor ondertussen de commentator door de luidsprekers bij de finish schreeuwen. Gelukkig houdt dat snel op. 8 uur ontbijt naar binnen mikken en aankleden. Toch maar de lange kleding aangetrokken. Want het ijs zat nog op de ramen. De korte kleding aan Denise meegegeven zodat mocht het toch nog te warm worden dat ik halverwege me kan omkleden. 9 uur naar beneden gefietst, samenmet Sander. De andere teamleden gingen op hun eigen tempto en tijdstip weg. Zo het was nog wel heel fris, blij dat ik mijn lange kleding aan heb gedaan, maar we zijn nog niet warm gefietst. De startspullen hadden we al, maar bij de start was het zo druk. De eerste keer dat ik met de fiets in de file heb gestaan. Ergens om 9:30 konden we dan eindelijk over de startlijn en fietsen maar. Nu moest het gebeuren 150km en heel wat hoogtemeters maken. Al die praat over steile heivels en tig proces stijging zal ik nu ook gaan meemaken.Ik zal het wel zien hoever ik kom. Na 50km op het eerste rustpunt aangekomen. Even het bidonnetje bijvullen, banaantje eten en langs de kant even pissen en gaan maar weer. Volgende stop drielandenpunt waar ook de dames zouden staan. Na 80 km kwamen de serieueze klimmetjes en begon mijn linkerbeen te pruttelen. Met Sander afgesproken dat ik loslaat en dat hij in zijn eigen temo verder gaat. Voor en voor mij is dat beter. Ik hoef dan na de klim niet niet meer te racen om bij hem te komen en hij kan in zijn eigen tempo verder. Nu gaan we het alleen doen, nou ja alleen samen met die 12000 andere fietsmalloten. De angst die ik had , om als laatste en de langzaamste te zijn was ongegrond. Zelf in de klimmetjes haal ik mensen in. De klimmetjes het is leuk, vervelend en verslavend tegelijk. Trappen om omhoog te komen en daarna weer naar benden te stuiven of helaas nog een eindje omhoog te moeten klimmen. Ondertussen werd ik door mensen aangesproken over deelname aan Alpe d'HuZes, omdat dat op onze kleding staat. Doe jij mee, hoe gaat het met training, sponsoring etc. Om daarna elkaar success te wensen en wellicht tot ziens in Frankrijk. Aangekomen op drielandenpunt voelde ik me lekker, nog niet moe, wel enigzins last van mijn linkerbeen. Sander stond er ook nog. Daar even wat eten, bidonnetje vullen met extran en een collaatje gedronken. Die smaakt een stuk lekkerde na zo'n eindje fietsen. Tijdens het fietsen moet ik me nu concentreren op gelijk belasten en niet alleen met rechterbeen fietsen anders wordt het alleen maar erger. Nog 60 km te gaan n het voelt nog niet als aftellen. Gewoon lekker trappen, klimmen en wer afdalen. Uiteindelijk komen we aan bij de steilere beklimmingen. Dit is waar ze me zo "bang"voor hebben gemaakt. Nou gewoon op lichste verzet met de bek op het stuur en trappen maar, wel druk op de beklimmingen, op sommige moest je gewoon slalommen tussen de fietsers door die moesten afstappen. Nou ik wil niet afstappen en gewoon doortrappen. Pittig tot heel pittig waren sommigen wel in combinatie met de kilometers in de benen. Maar wat heerlijk om daarna in een sliert weer af te dalen. Ergens bij de 125 begon mijn maag wat te sputteren. Wel door blijven drinken en eten nu. Bij de 140 begon ik die kilometers toch af te tellen. Ik on de kilometers op de computer wel vooruitkijken. Maar in de wetenschap dat het nog een kleind eindje is doorgaan. Echt stuk was ik niet, maar voor vandaag vond ik het ook wel welletjes. Centrum van valkeburg in en links de Cauberg op. Nou die gaat op de automatisch piloot. Zo steil voede die niet eens. Allemaal mensen aan de kant en wetende dat het nog maar 800 meter is gaat die volledig vanzelf. Na 7 en 20 minuten met pauzes zit de 151.4 km en 2600 hoogtemeters erop en in de benen.
Bij de Finish doorgereden naar de eerste bar en daar kwam ik de jongens tegen en werd mijn eerste biertje in de handen gedrukt. Goh wat zijn ze lekker, allen jammer dat ze pas na 150 km zo lekker zijn. De volgende dag en ook de dag daarop zijn de benen wel wat zwaar, maar echt stuk en pijn had ik gelukkig niet. Maar die Alpe d'HuZes 6 keer beklimmen nou het is wel de wens, maar ik voel me niet zo fit dat ik kan zeggen oh 6 keer dat doen we wel eventjes. We gaan ons best doen om het te halen en zijn afhankelijk van hoe we er dan voor staan. |
| Laatst aangepast op donderdag, 22 april 2010 22:14 |
