10 mei 2010 |
|
Afgelopen weekend was het zover met het hele team fietsen in de Ardennen. Eén van de laatste gezamenlijke serieuze tochten als voorbereiding voor de grote dag. Op vrijdag met partner en kinderen richting de Ardennen om daar het huisje te betrekken. Het huis was megagroot met zijn 2 badkamers een eettafel voor ong 20 personen, 2 keukens etc. De slaapkamers waren redelijk snel verdeeld en al gauw was starten met koken. Grote pannen pasta en pastasaus werden gemaakt. Lekker gemakkelijk en ook heel voedzaam voor de sporters. Die kant opgetogen de zin ontbrak nog steeds. De interne accu was nog steeds leeg. Maar ja niets doen is zowiezo verloren. We zien wel waar het schip strand hield ik in gedachten. Vrijedag niet te gek gedaan en zoveel als mogelijk de interne accu op laden. Op tijd naar bed gaan zou ook wonderen doen. Niet dus. Gelukkig startten we ruim na het ochtendgloren. Qua weer hadden we ook volop geluk. Zaterdag zou het ergens rond de 14 graden worden en het belangrijkste, voor mij in ieder geval, het zou droog blijven. Dat scheelt een slok op de borrel waardoor de kans voor mij groter is dat ik de hele toch zou kunnen rijden. Mijn accu kan als het droog is wat langer mee. Om 10:00 waren we allemaal aangekleed, de stalen rossen waren gereed en iedereen ruim van energierepen, poedertjes, en gelletjes voorzien. Hier en daar stak er nog een banaan uit de zakken op de rug en een krentebol hing aan het zadel. Vanuit huis konden we direct aan de route beginnen. Gelukkig eerst een eind afdalen. Alhoewel gelukkig, het was toch wel koud en de twijfel sloeg toe of ik me warmer aan had moeten kleden, maar dat was van korte duur. Het klimmen begon en de temperatuur steeg als snel. In de eerste klim reed Michel al lek. Wij moesten maar doorfietsen de snelle jelles komen ons wel inhalen. Na vele km in de lengte en meters in de hoogte op en neer stopten we bij een friterie. De bidons bijvullen en een colaatje naar binnen werken. Heerlijk smaakt zo'n cola, jammer dat je er eerst zo'n stuk voor moet fietsen. De km teller stond nog niet zover als ik gehoopt had. Ik kon hem wel vooruitkijken. Stug doorgan is het motto. Dus blik op oneindig en trappen maar. Ondertussen die leeglopende accu bijvullen met reepjes, bananen, krentebollen etc. Met de mobiele energievoorraad hebben ik het nog een hele tijd vol kunnen houden. Ergens bij beklimming 10 ging er een knopje om en was ik er klaar mee. Ik ga afhaken en terug naar huis. Niet fietsen maar mij op laten halen. Voor sommigen is dat zwak om niet naar huis te fietsen voor mij is het gewoon praktisch. Ik heb zonder reservering van energie om nog naar huis te kunnen fietsen alle energie gebruikt om de kilometers en meters van de route te fietsen. Bij mij hield de teller op bij de 120 km en 2500 hoogte meters. De rest ging nog wel verder. Het was ondertussen bijna 5 uur. Na de taxi besteld te hebben heb ik bij, alweer de friterie, een cola en een friet besteld. Ik wist niet hoe laat we gingen eten en honger had ik al wel. die friet was ongelovelijk lekker, jammer dat je er zo'n pleuriseind voor moet fietsen. Ondertussen sprak me iemand aan met lekker gefietst vandaag en mooi weer. Uiteindelijk kwam de vraag waar ben je geweest, en ik had werkelijk geen idee. I vertelde dat ik maar 120 km had gefietst en ik af ben gehaakt. Hij keek me met grote ogen aan, ik dacht bij mezelf zijn die 120 km dan zo bijzonder?. Toen ik vertelde dat de andere malloten in mijn team nog doorgingen tot de 160 met een paar beklimminen moest die lachen. Na een kwartiertje was de bezemwagen al gearriveerd en werd ik mijn laatste patatjes etend betrapt. Voor mij zat het erop. De anderen waren nog aan het zwoegen en zweten. Fiets op de auto en naar huis, lekker dochen en een beetje bijkomen. Een uur later kwamen er 2 anderen thuis die bij de 140 km gestopt zijn. De overige drie diehards van het team hebben het wel uitgefietst. Je mag zelf raden welke dat zijn. Het voordeel van zoveel fietsen is dat het eten s'avonds heerlijk smaakt. Heerlijk gekookt door de dames. Op het menu stond aardappelschijvjes, sla en schnitsel met als toetje yoghurt. Een beetje bijkomen met zijn allen van de inspannende maar toch mooie dag. De een door niets te doen, de ander door in de sauna te liggen. Uiteindelijk kwam er weer wat leven in de brouwerij en werd er gepokerd en ge"skipbo"ed door iedereen. En bij iedereen zag je de oogjes wateriger worden, naarmate de tijd verstreek. Langzaamaan gingen de eerste naar bed, waaronder ikzelf, nieuwgierig hoe veel pijn er in het lichaam zou zitten de volgende ochtend. Al met al was het een gezellig en "relaxed" weekend. Relaxed met name in het huis. Op de de fiets was het inspannend weekend, maar weer een ervaring rijker. En de verslaving aan de afdalingen neemt alleen maar toe. Alle jammer dat ze eers die beklimmingen daarvoor hebben aangelegd.
Samenvatting van de klimmen. Klim 1. Le Rosier
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
|
|||||||||||||||||||||||
| Laatst aangepast op maandag, 10 mei 2010 14:59 | |||||||||||||||||||||||
Groetjes je zeurende fiets maat 
